Poem by Afia Ayoob, HA2

ഹിബാക്കുഷ 

**************

കൺപോളകളടഞ്ഞാ നാടിൻ്റെ,

ഇരുൾ പൊതിഞ്ഞു താനെ

വിഷാദമെന്നപോൽ,

മൗനമായി പരിസരം.

നിദ്രയാം ആശ്വാസം തേടിയവർ.....

ആരറിഞ്ഞു?

ആ ശ്വാസം നിലക്കുമെന്ന്,

ആരറിയിച്ചു?

വിനാശകാരിയിങ്ങെത്തിയെന്ന്,

കേട്ടുകേൾവിപോലുമില്ല,

ഇങ്ങനെയൊന്ന്.

ആരു ചിന്തിക്കും,

ആ വിപത്ത്.....

ബോംബായി വർഷിച്ചു,

നിലക്കാതെ.

നിലച്ചതോ?

പുതുജീവനാമ്പുകൾ...

മൂടിയിട്ട ശരീരങ്ങളെത്ര?

പ്രേതമായലഞ്ഞോരാ

സ്വപ്നങ്ങൾ....

അലഞ്ഞും തളർന്നോ?

പാതിപ്രഹരമേറ്റവരോ?

ചലനമറ്റ ഹൃദയങ്ങളാ-

യങ്ങ് നടന്നുനീങ്ങുന്നു.

അവർക്കറിയില്ല മിത്രമേ,

ജീവതമെന്തിനെന്നുപോലും.....

തോർന്നില്ല ഇന്നും

ആ മുഴക്കം,

പിറക്കുന്നു ആ വിഷം

ഇന്നും അവിടുത്തെ പുതു- ജീവനിൽ......

ആർക്കു തെറ്റി?

ശാസ്ത്രം നമ്മെ

മൂക്കുകുത്തിച്ചുവന്ന്,

അതിൻ മുന്നിൽ.

അന്നെവിടെയോടി സാക്ഷാൽ മനുഷ്യൻ....

ഒളിച്ചുകളഞ്ഞോ,

അവനവൻ്റെ ശക്തിക്കു-

പിന്നിൽ..

ബലമങ്ങ് തെളിയിക്കാ-

നുള്ള തത്രപ്പാടിലോ,

അവൻ.

പിഴച്ചോ അവനന്ന്?

പിഴവതു നിസ്സാരമല്ല,

യുദ്ധം.

ഏറ്റം ക്രൂരത.....

കുരുതിക്കുതിയേകാം,

എന്തിനീ നാടകങ്ങൾ?

ഒരു  മിടിപ്പിലവസാനിക്കുമെല്ലാം

ഇനി വേണമോ, 

ആ കാഴ്ചകൾ?

കുരുടരാകരുതിനിയും-

നമ്മൾ...

അകക്കണ്ണിലുദിക്കണമൊരു,

ആയുധമാം സമാധാനം.....

                               -ആഫിയ അയ്യൂബ് എസ്